پرستاران

بیو پاتَ بِنه مِن جونُم اُمشو

بیو شاید اجل پر کِردَه بوهه

کَفَی تقدیرِ نا میزونُم امشو

غزل جونی بیو نَل تا نمیرم

بیو بندیرِ تو ایمونُم امشو

اجل! مهلت بیه تا روزَما بو

غزل شاید بیا مهمونم امشو

اگر ایخَی نَیی ، ایخوم بیونی

غزل مرگِ خُومَ ایخونم امشو

وَ تیغِ مثنوی رگمَ ایبِرُم تا

وَری کاغُذ بریزُم خونم امشو

گدارِ فهلییونَ شُل گِرُته

مو وُ بختِ بَیُ تیفونم امشو

قلم اورَر کشی شعرُم ترآبی

 
و َنو غم بَی دِلم دالِنجرآبی

کَسی تیفونُ توسون تیسُو دییه!

مِنِ توسون زمهسون تیسو دییه!

دلم توسون، تِیَم فصل تغِرسه

وَری سینَم شِرَی خین سایه بِهسه

رَیا بی تِشکِ توسونُ و نَمُردُم

 
وَ زلفِ زردِ خارک دل سپردُم

امییواری وَ خوم دایُم، ایایی

غمِ کهنه وَ اِی دل ایدراری

اییی تا گل کنه پیوار بختم

دوباره سایه بِندازه درختم

اما ؛ پیز اومه وُ کِردی غزونم

دو بارَه نومت افتا سر زبونم

دوباره خینَ خرسَل مُردَم افتا

تیی سیبِت وَ دهسِ آیَم افتا

وَ نار ُو سیبُ و گندُم ،گر گِرُتم

دلَ اُو کالِ بی ساحل سپُردم

قسم دام آسمونَ کم بُواره

مُو خُوم بارونییَم ، نم نم بُواره

نِهایُم پشتِ سر باغُ و بهشتَ

و دهست دایم از نو سر نوشتَ

که بنویسی منه من کال خرست

وَنوجا وَم بِیی مِن بالِ خرسِت

اما نونُم چه وابی ، بَی نِوِشتی

وَری سالِ دِلُم نومَی نوشتی